„მერეს“ მოლოდინში. წინასაახალწლო

არის ცხოვრებში დღეები, კვირები, თვეები, როცა არაფერი არ ხდება. როცა შენ ცალკე ხარ და სამყარო ცალკე. არა! ამას არაფერი აქვს საერთო შინაგან კონფლიქტთან ან გაორებასთან, უბრალოდ აცდენილი ხარ დროსა და სივრცესთან. ნუ რაღაც კიდეც ხდება, მაგრამ ისეთი გრძნობა გაქვს, რომ ეს შენთან არაა კავშირში, სადღაც ცალკეა, მიღმა. შენ კი ხარ გატრუნული და ელოდები…

ელოდები, როდის გავა დღე, კვირა, თვე, წელი… „მერე“  ბოლოს და ბოლოს ყველაფერი სხვანაირად იქნება — შეურიგდები ყველას, ვინც გაწყენინა ან სულაც მიაფურთხებ, 5 კგ-ით შეიფერთხები, ვინ იცის, სიმაღლეშიც გაიზარდო, თუ არადა და ისევ მიეჩვევი მაღალქუსლიან ფეხსაცმელს, მოიხდენ მოკლე კაბას და თმებსაც დაიწნი ან სულაც გადაიპარსავ.

ჯერ კი არაფერი არ ხდება. ჯერ მხოლოდ ელოდები… ეს შენთან, თორემ აგერ ახალი წელი მოდის, დრაკონის.

ჩემს ცხოვრებში ორი მნიშვნელოვანი დრაკონი არსებობდა — გივიკოგველეშაპი ბევშვობაში  და კიდევ ერთი, უკვე მოგვიანებით, ასე ვთქვათ ყმაწვილქალობისას, როდესაც, გოგოურად გაბრაზებულმა ერთი ზღაპარი დავწერე ჭიამაიაზე და გველეშაპზე (რა საერთო ჰქონდა ამ ორს წარმოდგენა აღარ მაქვს). ისე, ამ გადმოსახედიდან სულ არ მიკვირს, რომ როცა მართლა შემიყვარდა ერთი ბიჭი, ჩვენ შორის არაფერი გამოვიდა, ჩემი დრაკონის სეხნია იყო და იმიტომ. ამიტომაც მინდა, წელს შავ გველეშაპს რამე სწორი სახელი მოვუფიქრო, აი ისეთი, როგორსაც ნამდვილ ბიჭებს არ არქმევენ.

კიდევ მინდა მალე მოვიდეს „მერე“, რომ 5 კგ-ით ნაკლებს ვიწონიდე,  „სმოუქი აის“ ხელის ერთი მოძრაობით ვიკეთებდე და არ მეზარებოდეს, ფრჩხილები სულ წითლად მქონდეს გალაკული, თმა გადაღებილი, ჩემს გარდერობში შარვლები აღარ ჭარბოდეს და საერთოდაც უკვე ისეთი იერი მქოდეს მიღებული, როგორიც ჩემი ასაკის შემდგარ ქალს შეეფერება. კიდევ მინდა ჩემს ლექსიკონში აღარ არსებობდეს ყოვლად იდიოტური კითხვები — „რატომ?“ და „და მერე?“ იმიტომ, რომ წინასწარ ვიცი, როცა ის „მერე“ მოვა, სულ ფეხზე მეკიდება მაკიაჟიც, წონაც და შმოტკებიც იმ მარტივი მიზეზით, რომ როცა ბედნიერი ხარ, უბრალოდ არ გცალია ასეთ სისულეელებზე საფიქრელად.

აი რაღაცნაირად ასეა. თქვენც ბედნიერებას გისურვებთ, ჩემო კარგებო — ახლაც და მერეც, როცა ყველაფერი ეს წვრილმან სისულელედ მოგეჩვენებთ.

დილის ენერჯაიზერი ))

კატეგორიები:მუსიკა

მორიგი სადილაო სიმღერა

October 24, 2011 1 comment
კატეგორიები:მუსიკა

ჩემი ჩვეულებრივი დილა

July 15, 2011 8 comments

ჩვეულებრივ, ჩემი დილა 8:50-ზე იწყება, როცა იძულებული ვხდები, საჭესთან მაინც გავიღვიძო. მანამდე იმდენად არაამქვეყნიური ვარ, რომ  სათვალავშიც არ არის. ზოგჯერ, სამყარო ისეთი კეთილია, რომ სხვადასხვა მინიშნებებს მიგზავნის და მელაპარაკება ხოლმე. მაგალითად, გუშინ, აუზიდან გამოსულს ვიღაცის მანქანაზე გამოკრული სარეკლამო დაფა (რა ჰქვია, იქნებ ვინმემ იცით?) დამხვდა წარწერით: „შემიყვარე!!!“ და მერე პატარა ასოებით: „არ დაფიქრდე!!!!“ დავინახე და ეგრევე კარგ ხასიათზე დავდექი, გულში სულ ციცინათელები აბრჭყვიალდნენ. ეს მინიშნებები, ჩემი დაკვირვებით, ძალიან ჰგავს საგზაო წესებს, ოღონდ, რა თქმა უნდა, ამ შემთხვევაში სულ სხვა გზა იგულისხმება.

 რა ხანია მინდა, შევკრიბო და აღვწერო (სტატისტიკა დიადი რამეა!!!) მაგრამ თავს ვერასდროს ვაბამ. როდესმე აუცილებლად ვიზამ. სამყაროსთან საუბარი ძალიან სახალისოა, გაცილებით უფრო სახალისო, ვიდრე ზოგიერთ მუდოსთან, რომელიც დღის მანძილზე აუცილებლად გხვდება. დღეს დილით ზემოდან ეს სიმღერა გამომიგზავნეს. ნეტა როგორი დღე იქნება და ვინ დამიბრუნდება?!

თქვენც გაქვთ თქვენი ნიშნები? ალბათ გაქვთ. თუ არ გეზარებათ, დამიწერეთ, საინტერესოა.

პ.ს. ხო მართლა, LJ-ზე ერთ საინტერესო პროექტს გადავეყარე — „ერთი ჩვეულებრივი დღე ჩემი ცხოვრებიდან“. რომელიმე ერთი დღის ფოტორეპორტაჟებს აკეთებენ, გაღვიძებიდან დაძინებამდე. ძალიან საინტერესო რამ გამოდის, ნეტა ქართველების (თუნდაც ჩემი) ჩვეულებრივი დღე როგორია? ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ ერთი უღიმღამო, ნაცრისფერი დღე, თუკი დაკვირვებას იწყებ, ძალიან საინტერესო და დატვირთული აღმოჩნდება ხოლმე. ეს კი მართლა ძალიან მაგარია. მიგიქცევიათ ყურადღება?

ხომ არ მ(გვ)ეცადა?

243 სიტყვა პოეზიაზე და გაგა ნახუცრიშვილზე

June 12, 2011 13 comments

საქართველოში რატომღაც მიაჩნიათ, რომ ლექსის დაწერა, და საერთოდაც წერა, ძალიან ადვილია. „გინდა წერო? უნდა წერო“ — ცნობილი ლიტერატურული კონკურსის ეს სლოგანი სიტყვების თამაშია, მაგრამ ქართული სინამდვილისთვის შემთხვევითი არ არის და მშვენივრადაც „მუშაობს“. მის პერიფრაზი ასეთი იქნებოდა: წერა-კითხვა თუ იცი, წერას აბა რაღა უნდა? ადექი და დაწერე!

არადა, ასე არ არის.

განსაკუთრებით ფაქიზია პოეზია, რომელიც, პროზასთან შედარებით, ძალიან პრეტენზიულია. მიზეზი საამისოდ უამრავია, მაგრამ ერთ-ერთი მათგანი მთლად ზედაპირზე დევს: ზღვარი ლირიკულობასა და სენტიმენტალიზმს შორის ძალიან მყიფეა, სენტიმენტალიზმი კი უმეტეს შემთხვევში გოიმურია.

არის კიდევ ერთი ნიუანსი, რაზეც ხშირად მიფიქრია: ის, რასაც იტანს ხელნაწერი, ვერ იტანს ნაბეჭდი ტექსტი. აი, მაგალითად, შენი პირადი დღიური რომ გამოქვეყნო (რასაც, სხვათა შორის, არაერთი ქართველი მწერალი აკეთებს), რა გამოვა? ქაღალდი საერთოდაც ძალიან მგრძნობიარე სუბსტანციაა, ნაბეჭდ ტექსტს კი რამდენიმე ძირითადი თვისება ახასიათებს: ა) ის ლაკმუსივითაა — ავტორის ენერგიას ჯერ ისრუტავს, მერე ამჟღავნებს, ბ) უგემოვნობას ვერ იტანს, გ) იძლევა ინტერპრეტაციის საშუალებას.

თუ არ მოგისმენიათ მაიაკოვსიკის ლექსის ნიკა მაჩაიძისეული ინტერპრეტაცია, მიჰყევით ლინკს, ჯერ მაიაკოვსკის ტექსტი წაიკითხეთ და მერე მოუსმინეთ. ვფიქრობ, ამის შემდეგ, ზუსტად მიხვდებით ინტერპრეტაციაში რასაც ვგულისხმობ. ხელნაწერი ტექსტი სულ სხვანაირად იკითხება, დაბეჭდილი კიდევ სხვანაირად და სრულიად განსხვავებულ ვერსიას ვიღებთ, თუკი მას რომელიმე შემსრულებელი ახმოვანებს. განსაკუთრებით საინტერესოა ხოლმე, როდესაც საკუთარ ლექსს თავად ავტორი კითხულობს, როგორც წესი, მკითხველი და ავტორი სხვადასხვა აქცენტებს სვამენ და იმიტომ. შინაარსობრივი აქცენტები ხომ სუბიექტურია და შინაგან განწყობას ეფუძნება.

მგონი, ძალიან გამიგრძელდა.

ერთი სიტყვით, იმის თქმა მინდოდა, რომ თანამედროვე ქართველ ლირიკოსებს შორის გაგა ნახუცრიშვილი ერთ-ერთი ყველაზე გემოვნებიანი და ზომიერი პოეტია და, არა მგონია, ეს აზრი მხოლოდ მე გამჩენოდეს. თუ შემეკამათებით, სიამოვნებით მოგისმენთ.

 გამოდით გარეთ

ქალია ალბათ, ქალია ზღვარი
და მარტოობა - უზღვრობა უფრო,
ეს ყველაფერი ან მართლა არის,
ან მოვიგონეთ, რომ დავეუფლოთ.
გამოვიარეთ რამდენი კარი,
რამდენი ხვრელი, ძველი წიგნები.
ტალღა ზღვის არის - ხმა, საუბარი,
სიჩუმე კიდევ - თეთრი მინდვრები.
ნეტავი რისი თქმა უნდათ ზარებს,
რომ რეკენ ასე, ასე დილიდან,
ალბათ, ამბობენ, გამოდით გარეთ,
თქვენი ჩარჩოდან, თქვენი ბინიდან.
გამოდით გარეთ, წაშალეთ ზღვარი,
იპოვეთ ქალი, ბგერა და ფერი,
ეს ყველაფერი ან მართლა არის,
ან ფერადდება სულ არაფერი.

გამგზავრება და მოლოდინი

მეგობრებთან არ დალია გრამი,
მოენატრა მარტოობის წამი,
კარი გახსნა, დაიხურა ქუდი,
იყო დილის ოთხის ათი წუთი.
გამგზავრება დაისახა მიზნად,
უცებ თავის ნაბიჯს გაემიჯნა;
მიაკითხა მატარებლის სადგურს,
წასვლა უნდა, რადგან წასვლა არ სურს;
ის ყოველთვის უწოდებდა პროტესტს
სასაცილოდ შექმნილ ავტოპორტრეტს.
დაინახა მატარებლის თვლები,
შეიყვარა ცარიელი გზები.
გზაში შუბლი მიაბჯინა მინას,
როცა წვრილი წამოვიდა წვიმა.
მოგონება შეეხიზნა ლოდინს,
იხსენებდა ის ცარიელ ლოგინს.
გაიხსენა ძველი, მყუდრო ბინა,
შეიყვარა, მერე მოიწყინა.
დაბრუნებას ვერ დაარქმევს სახელს
თვლემს და თვალებს უცაბედად ახელს.
გააწვალებს დაბრუნების ჟინი,
მერე ისევ გზა და მოლოდინი.

ვარ ნაპოლეონი

როცა მამაკაცი გამოქვაბულში მიდის (მანუალი ქალებისთვის)

ერთ არცთუ მშვენიერ დღეს ცხოვრებაში დგება მომენტი, როდესაც საყვარელი მამაკაცი დისტანცირებას იწყებს. გუშინ ყველაფერი არაჩვეულებრივად იყო, დღეს კი ის თანდათან გშორდებათ — იკარგება, გადაუდებელი საქმეები უჩნდება, დუმს და ხმას არ იღებს — ვარიანტი უამრავი არსებობს. უეცრად, ქალისთვის სრულიად გაუგებარი მიზეზის გამო, მამაკაცი თავის თავში იკეტება და წყვეტს კონტაქტს ან, უკეთეს შემთხვევში, მინიმუმადე დაჰყავს ის. ქალის გონება ამ დროს გამალებით მუშაობს ორი საკვანძო მიმართულებით:

    • იწყებს ანალიზს, რა შეეშალა;
    • პარალელურ რეჟიმში (sic!) უსწრაფესად გენერირდება იდეები, როგორ გამოათრიოს მამაკაცი ამ მდგომარეობიდან.

აი, აქ სდექ და სანამ რამეს მოიმოქმედებდე, ყურადღებით გაეცანი ამ მანუალს, რადგან, თუ ფსიქოლოგებს დავუჯერებთ, კონფლიქტთა უმეტესობა სწორედ ამ მოტივით ხდება — ქალებმა და მამაკაცებმა უბრალოდ არ იციან, როგორ მოიქცნენ  მსგავს სიტუაციაში.

რა ხდება შენს ტვინში:

როგორც წესი, ქალებს სრულიად აგიჟებთ, რომ არავინ იცის რატომ, კაცს სცალია ყველასთვის და ყველაფრისთვის, მის გარდა. ის აშკარად გაურბის ახლო კონტაქტს, ყოველგვარ საუბრებს, თითქოს მის ავადსახსენებელ თავისუფლებას ვიღაც თავს ესხმოდეს და ემუქრებოდეს. გამწარებული ქალები იწყებენ ნერვიულობას და შეცდომას შეცდომაზე უშვებენ: ათასნაირი ხერხით ცდილობენ ყურადღების მიპყრობას, სიმართლის გარკვევას, საქმის გარჩევას, სვამენ უამრავ უზარო თუ აზრიან კითხვას, აგზავნიან ასობით სმს-ს და დამფრთხალები გაფაციცებით აკვირდებიან კაცის რეაქციებს.

რა ხდება მის ტვინში:

რაც უფრო დამფრთხალია ქალი და რაც მეტად ცდილობს კონტაქტის დამყარებას, კაცი უფრო იკეტება. სინამდვილეში ახალა მას თავისი გასჭირვებია და თქვენი თავი უბრალოდ არ აქვს. გააქტიურებული ქალი  განსაკუთრებით გამაღიზიანებელია და მამაკაცი ძალისხმევას არ იშურებს, რომ როგორმე დაიბრუნოს კუთვნილი პირადი სივრცე და სადმე განამრტოვდეს. თუ საამისოდ საკმარისი ტერიტორია არ მოიძებნება, ის უბრალოდ ყრუვდება, ბრმავდება, მუნჯდება. ვეღარც გხედავთ და აღარც თქვენი ისტერიული ტექსტები ესმის. არადა, ამ დროს, შეიძლება უაზროდ რთავდეს არხიდან არხზე, უყურებდეს ფეხბურთის მატჩს ან მძაფრსიუჟეტიან ფილმს ან უტიფრად მიშტერებოდეს კომპიუტერის მონიტორს.

რა ხდება სინამდვილეში:

სინამდვილეში კი ხდება ის, რომ, ერთი ცნობილი ამერიკელი ფსიქოლოგისა არ იყოს, მამაკაცი „გამოქვაბულში“ მიდის („გამოქვაბულის“ კანონების შესახებ იხ. ქვემოთ). ის ემოციურ ჩიხშია ან შინაგანი კონფლიქტი აქვს, რაღაც პრობლემა თუ ამოცანა აქვს გადასაჭრელი და ამიტომაც ეთიშება გარე  სამყაროს. ის თქვენ კი არ გაგირბით, არამედ საკუთარი სტრესისგან გაქცევას ცდილობს,  სწორედ ამიტომ უკირკიტებს რაღაცას ისეთს, რაც საკმაოდ დიდ ყურადღებას და კონცენტრაციას  მოითხოვს. ეს სტრესის დაძლევის სრულიად ნორმალური აქტია მამაკაცის მხრიდან. თუკი ქალისთვის  აუცილებელია, რომ თავისი განცდები გარეთ გამოიტანოს და ახლობლებს გაუზიაროს, კაცი პირიქით,  ცდილობს დამოუკიდებლად გადაჭრას პრობლემები, მისი ტვინი მხოლოდ ამაზეა ორიენტირებული  და ამ დროს უბრალოდ ფიზიკურად არ შესწევს უნარი გადაერთოს რაიმე სხვაზე.

„გამოქვაბულის“ 10 უზენაესი კანონი:
#1 არასოდეს დათმო დისტანციური მართვის პულტი, შეგიძლია მხოლოდ დროებით გაანათხოვრო იგი (sic!!!).
#2 არა ყვავილებს!
#3 არა „სექსს დიდ ქალაქში“ და სხვა სერიალებს, ასევე გადაცემებს: „ნანუკას შოუ“, „პროფილი“, „ყოფილი ცოლების კლუბი“ და სხვ.!
#4 არანაირი ფხალეული, მწვანილეული და სხვა ბალახ-ბულახი. ხორცი, ხორცი და მხოლოდ ხორცი!
#5 აკრძალულია „სარკე“, „თბილისელები“, „სითი“, „კოსმოპოლიტანი“, „ვოგი“  და მსგავსი ჟურნალები!
#6 ლამბაქისა და საფერფლის გამოყენება ნებაყოფლობითია.
#7 ყველანაირ ადამიანურ ენას მივესალმებით.
#8 ხმა-კრინტი, როდესაც საყვარელი გუნდი ეროვნულ ჰიმნს ასრულებს!
#9 წუწუნი, მოთქმა, გოდება და ტირილი მყის აღიკვეთოს (დაცულ იქნას მკაცრად! იხ.  #7)!
#10 ფორს მაჟორის შემთხვევაში, რომელიმე პუნქტი შეიძლება მცირედ შეიცვალოს ან დაზუსტდეს.

დამუნჯებულ-დაყრუებულ-დამბლადაცემული  მამაკაცის ყურება ნებისმიერი ნორმალური ქალისთვის სრულიად გაუსაძლისია. ასე რომ, მოდით,  ჩამოვთვალოთ მამაკაცთა მდუმარების ძირითადი მიზეზები:

  • მას არ აქვს პასუხი თქვენს შეკითხვაზე.  ვინაიდან მამაკაცის ტვინის მუშაობის მექანიზმი განსხვავდება ქალის აზროვნების წესისგან,  კაცი, სანამ პასუხს გაგცემდეთ, ცდილობს აწონ-დაწონოს და გაიაზაროს ნათქვამი. ქალს,  საკუთარი ქალური ინტუიციის წყალობით, შეუძლია ხმამაღლა იფიქროს და მეყსეულად ირეაგიროს  ნებისმიერ მოთხოვნაზე, მამაკაცს კი საამისოდ დრო სჭირდება. მისი მდუმარება არ ნიშნავს,  რომ მას საუბრის გაგრძლება არ სურს, უბრალოდ ჯერ არ იცის, რა თქვას. „გამოქვაბულში“  ამ მიზეზით გაუჩინარებული მამაკაცი საკმაოდ მალე ბრუნდება, სავარაუდოდ, რამდენიმე წუთში  ან საათში.
  • ის ცდილობს პრობლემის დაძლევას საკუთარი  ძალებით და არ სურს ამ პროცესში თქვენი ჩართვა, რადგანაც სტრეოტიპული წარმოდგენით,  მამაკაცი უნდა იყოს ძლიერი და დამოუკიდებელი. ამ მიზეზით „დაკარგული“ მამაკაცების დაბრუნება  შედარებით გახანგრძლივებულია და დამოკიდებულია პრობლემის ხარისხზე, სავარაუდოდ ის მერყეობს  რამდენიმე საათიდან რამდენიმე თვემდე.
  • რაღაცით განერვიულებული მამაკაცისთვის განმარტოება  აუცილებელია, რათა დამშვიდდეს და ნერვები მოთოკოს. მას არ სურს რაიმე ისეთი წამოცდეს,  რაც სანანებლად ექნება. ხანგრძლივობა ამ შემთხვევსიც სტრესის ხარისხზეა დამოკიდებული.
  • (N.B.) თქვენი ურთიერთობა ზედმეტ  სიახლოვეში გადაიზარდა, მამაკაცს კი ნორმალური ფიზიოლოგიური და მენტალური ფუნქციონირებისთვის  „ჰაერი“ სჭირდება, რათა იგრძონს, რომ ის დამოუკიდებელია და არავინ ზღუდავს. მამაკაცი  იმ რეზინას ემსგავსება, რომელიც კარგად მოჭიმვის შემდეგ, მეტი ძალით გიახლოვდებათ.  მას მართლაც სჭირდება რაღაც პერიოდით და(გან-)შორება, რათა მეტად დაგიახლოვდეთ. ეს  მამაკაცისთვის აუცილებელია, რათა მიხვდეს, რომ ქალი მართლაც უყვარს და ეძვირფასება.  ამ მიზეზით „გამოქვაბულში“ გაუჩინარებული კაცების გაგება ქალს განსაკუთრებით უჭირს.  არადა ეს შეიძლება ურთიერთობის დასაწყისშიც მოხდეს და მის პიკზეც. როდესაც გგონია რომ  უგზოუკვლოდ შეყვარებული ხარ, კაცი სადისტურად სწორედ მაშინ იკარგება. ამ მიზეზით საკუთარ  თავში ჩაკეტილი მამაკაცი, როგორც წესი, გონზე მოსვლას რამდენიმე დღეში ან ორიოდე კვირაში  ახერხებს. თუ ეს პროცესი უფრო განახგრძლივდა, ჯობს ქალმა თავს დროულად უშველოს.

როგორ ვირეაგიროთ და ვიმოქმედოთ:

პირველ რიგში, დავმშვიდდეთ, ვინაიდან  „გამოქვაბულისთვის“ თავის შეფარების სურვილი როდესღაც მამრობითი სქესის ყოველ წარმომადგენელს
უჩნდება. ეს თუ არ ხდება, მაშინ აღნიშნული სქსისადმი მისი კუთვნილებაც ეჭვქვეშ დგება.  განსხვავება მხოლოდ ვადებსა და პერიოდულობაშია. ზოგს რამდენიმე წუთიც ჰყოფნის, ზოგს  კი — თვეები (გული ნუ გაგისკდებათ ;)), ზოგს ამისთვის სერიოზული მიზეზი ესაჭიროება,  ზოგისთვის წვრილმანი დაბრკოლებაც კმარა, ზოგს უნდა, ნაკლებად შეაწუხონ და ზედმეტად  განძრევა არ მოსთხოვონ, ზოგისთვის კი აბსოლუტური განმარტოებაა აუცილებელი. საერთოდაც, რაც  უფრო დამოუკიდებელი, თვითკმარი, ძლიერი და ბუნებით არამოლაყბე მამაკაცი გიმშვენებთ  გვერდს, იმდენადვე ხანგრძლივი და ხშირია მისი ვოიაჟები „გამოქვაბულში“. როგორ არ ვთქვა  ისიც, რომ კაცების მდგომარეობა „გაუჩინარების ფაზაში“, რაღაც თვალსაზრით, ძალიან ემსგავსება  ქალების პმს-ს (რის შესახებაც მანუალს კაცებისთვის აუცილებლად დავწერ).

ასე რომ, ქალებო,  გაგებით მოეკიდეთ მამაკაცთა ამ თავისებურებას და იმოქმედეთ და ირეაგირეთ შესაბამისად  ანუ:

N.B. ნუ დაპანიკდებით;

N.B. ნუ ცდილობთ ძალისმიერი მეთოდებით „ამოთხაროთ“ კაცი;

N.B. გახსოვდეთ, რაც უფრო მონდომებით ცდილობთ დისტანციის გადალახვას, მით მეტი მონდომებით გაგირბით ის;

N.B. ნუ ცდილობთ დახმარებას და საერთოდაც  მოერიდეთ ყოველგვარ რჩევა-დარიგებებს;

N.B. არ შეგეტყოთ უკმაყოფილება;

N.B. არა წუწუნს და საყვედურებს!!! მათ ენაზე, ყველაზე უწყინარი კითხვა, თხოვნა და რეპლიკა პრეტენზიას და საქმის გაარჩევას ნიშნავს;

N.B. გაითვალისწინეთ, რომ ზედმეტი  მზრუნველობა და სიახლოვე მამაკაცს ვნებს!!!

ამიტომ, უბრალოდ მოდუნდით და ისიამოვნეთ  ცხოვრებით, დაკავდით საკუთარი ჯანმრთელობით, გარეგნობით, შოფინგით, პროფესიული ზრდით,  მამაკაცისგან დამოუკიდებლად არსებული გატაცებებით, ბოლოს და ბოლოს, დატკბით საკუთარი  თავისუფლებით და ის აუცილებლად მოვა. პირადად ჩემთან ხუთი წლის თავზეც დაბრუნებულან,  თუმცა, ვის რაში სჭირდება საუკუნის მერე, ვინ იცის, საიდან, გამომძვრალი მამაკაცი, სულ  სხვა სუბრის თემაა.

(მგონი, დღეისთვის სულ ეს იყო. გაგრძელება ალბათ იქნება…)

P.S. ვწუხვარ, მაგრამ თუ ზემოთ მოყვანილი მანუალი ვერაფრით დაგეხმარათ, ეს იმას ნიშნავს, რომ სრულიად სხვა  პრობლემის წინაშე დგეხართ და თქვენს პარტნიორს უბრალოდ არ უყვარხართ🙂

Something’s gotta stop the flow — ანუ პოსტი იმაზე, როგორ ვმართოთ რეალობა

They’re all reactions! One thing begets the next. A man has a weakness, he’s flawed. That flaw leads him to guilt. The guilt leads him to shame. The shame he compensates with pride and vanity. And when pride fails, despair takes over and they all lead to his destruction. It will become his fate… Something’s gotta stop the flow.

ყველაფერი ჯაჭვური რეაქციაა! რაღაც ერთი ბიძგს აძლევს მეორეს. ადამიანი უზადო არ არის, ის მანკიერია. მანკიერება უბიძგებს დანაშაულისკენ, დანაშაული — სირცხვილისკენ, სირცხვილს კი ამპარტავნება და პატივმოყვარეობა ცვლის. და როდესაც ამპარტავნებას არაფერი  მოაქვს, სასოწარკვეთა ეუფლება და იწყება განადგურება… ეს მისი ბედისწერა ხდება… რაღაცამ უნდა შეაჩეროს მანკიერება.

ფანტასტიკური სცენა არაჩვეულებრივი ფილმიდან Ink!  ფილმი გადაიღო ჯამინ ვინანსმა, Spin-ის რეჟისორმა. ეს ფილმი მარტო ამ სცენად ღირს.  აქაც ბედისწერის თემა ვითარდება. ჯაკობი გზების მაძებარია. გზა ადამიანის სულზე გადის და ამ რეალობაში  მოვლენები სულ სხვა ლოგიკით ვითარდება. ადამიანი, რომლის სულშიც სიყვარული დაკარგულია, მახინჯია და დეფექტური ( Ink: ‘Nothing that comes out of your mouth makes any sense!’). რაღაცამ უნდა გაასწოროს ეს!

იმისთვის, რომ რეალობა შიცვალოს, „გასწორდეს“, რაღაც უნდა შეიცვალოს  შიგნით. ცხოვრებისა და ბედისწერის შეცვლა შესაძლებელია, ოღონდ ძალიან რთულია. ხილული რეალობა სარკეა, რომელიც  ჩვენს  შინაგან სამყაროს აირეკლავს. საკუთარი თავის დანახვა და მიღება ყველაზე რთული გამოცდაა, რადგან სტრესულ სიტუაციაში, გაუტკივარების მიზნით, ადამიანის თავდაცვითი რეაქცია გაქცევაა — გაქცევა საკუთარი თავისგან, რეალობისგან, გაქცევა ვირტუალურ რეალობაში, ალკოჰოლში, ნარკოტიკებში, გინდაც, ერთი შეხედვით, ისეთ უწყინარ საქმიანობაში, როგორიც საკუთარი ბიზნესია… თუ ცხოვრება აუტანელია და გინდა შეცვალო, ჩაიხედე საკუთარ თავში, დაინახე არსებული რეალობა და მიიღე ის (ცხადია, თუ შეძლებ, იმიტომ რომ სინამდვილეში ეს მხოლოდ ერთეულებს გამოსდით). ამის შემდეგ, მერწმუნე, სარკე სხვა რეალობას დაგანახებს.

უყურეთ და ისიამოვნეთ🙂